Ο ναός του Αγίου Ανδρέου ανηγέρθη επί οικοπέδου δωρεάς της Αικατερίνης Λ. Βεΐκου, το οποίον αύτη εκληρονόμησεν διά διαθήκης του Ανδρέου Κομποτή εξαδέλφου του ανδρός της Λάμπρου Βεΐκου, ο οποίος εφονεύθη εις την μάχην του Ανάλατου ( Άγιον Σώστην ), το 1827.
Το έτος αυτό ήλθε από την Ρουμανίαν ο Ανδρέας Κομποτής και αγόρασε από τους αδελφούς Κοτζιά την περιοχήν αυτήν η οποία ανήρχετο εις 15000 στρέμματα.

Έμενεν εις αυτό κατασκευάσας οικίαν. Ήτο μόνος, άγαμος, και μετά τον θάνατον του εξαδέλφου του πήρε εις το σπίτι του την Αικατερίνην Λ. Βεΐκου και τον υιόν της Γεώργιον.

Μετά τον θάνατόν του το 1864, την αφήνει γενικήν κληρονόμον του κτήματός του διά διαθήκης του, της 11ης Ιανουαρίου του 1864, την οποίαν είχε συντάξη και η οποία δημοσιεύθηκε υπό του Δικαστηρίου την 11ην Νοεμβρίου του ιδίου έτους.
Αύτη από της εισελεύσεώς της εις την κληρονομίαν αυτήν, επελήφθη όλης αυτής της εκτάσεως εκτός ωρισμένων τεμαχίων άτινα άφησεν με τον σκοπόν να περιέλθουν ταύτα εις το Δημόσιον διά κοινωφελείς σκοπούς. Ένα τμήμα από αυτά ήτο και το μεταξύ των οδών Αμυκλών – Γεωργούλια – Ωρωπού – Τράλλεων – Αμυκλών, με τον σκοπόν ένα τμήμα να γίνη πλατεία, δύο να διατεθούν προς ανέγερσιν σχολείων και ένα διά κατασκευήν γυμναστηρίου. Παράλληλα το τμήμα μεταξύ των οδών Τράλλεων – Ωρωπού – Ι. Φωκά – Πανδοσίας – Τράλλεων και το τμήμα μεταξύ των οδών Ωρωπού – Τέω -
Αγίου Ανδρέου – Λαμπρινής προωρίζετο δι’ ανέγερσιν Ιερού Ναού του Αγίου Ανδρέου, θέλουσα με τον τρόπον αυτόν η Αικατερίνη Λ. Βεΐκου να τιμήση τον προστάτην της Ανδρέαν Κομποτήν.

Την θέλησίν της αυτήν εσεβάσθη και ο μετά τον θάνατόν της (1899) γενόμενος κληρονόμος της, υιός της Γεώργιος, μέχρι του θανάτου του το έτος 1911.
Το τμήμα τούτο μετά τον θάνατον του Γεωργίου Βεΐκου, περιήλθεν εις την θυγατέρα του Αικατερίνην Γ. Βεΐκου ότε εγένετο η διανομή μεταξύ των τέκνων του, τα οποία ήσαν τέσσαρα, το έτος 1927.

Αύτη υπανδρεύθη τον Επαμεινώνδα Τσάκωνα και απέκτησε πέντε τέκνα : Σπυρίδωνα, Γεώργιον, Νικόλαον, Πηνελόπην, Επαμεινώνδα.
Μέχρι δε της 26ης Φεβρουαρίου 1936, ότε διένειμον το τμήμα τούτο που είχον κληρονομήσει τα ως άνω τέκνα της Αικατερίνης Βεΐκου – Τσάκωνα, επί των οικοπέδων διά τους κοινοχρήστους χώρους και ευαγείς σκοπούς, δεν ενήργησαν πράξεις νομής και κατοχής, ασφαλώς προορίζοντα ή δεχόμενα τας ενεργείας και θελήσεις των γονέων των.

Άλλωστε εις τα σχεδιαγράμματα του μηχανικού Ι. Μπουρζουκίδου και των διαιτητών και πραγματογνωμόνων Αλεξάνδρου Χρυσάνθη και Θεοδοσίου Σκυλακάκη του όλου ως άνω τμήματος, εις το οικόπεδον δι’ ανέγερσιν Ναού, είχον αναγραφή αι λέξεις ” ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ “. Αλλά και εις το δημοσιευθέν εις το υπ’ αριθμ. 35 της 6ης Μαρτίου 1958 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως σχεδιάγραμμα, τροποποιήσεως και επεκτάσεως του ρυμοτομικού σχεδίου Γαλατσίου, εις την θέσιν του ως άνω οικοπέδου αναγράφεται η φράσις
” ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ “.

Κατά δε το έτος 1930 ο πρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Γαλατσίου κ. Αντωνιάδης έθεσεν επί του εν λόγω χώρου ορόσημα, εφύτευσε δένδρα, άτινα όμως λόγω του πετρώδους εδάφους δεν ευδοκίμησαν.

Το έτος 1959, τη αιτήσει των τοπικών συλλόγων, ο Αρχιεπίσκοπος, διά του υπ’ αριθμ. 1773 / 17 – 6 – 1959 εγγράφου του, διώρισεν την πρώτην ανεγερτικήν επιτροπήν. Την προεδρίαν είχεν ο ιερεύς Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, εφημέριος του Ιερού Ναού Ευαγγελιστού Λουκά Πατησίων, ενώ μέλη ήσαν κάτοικοι της περιοχής. Ούτοι μετά τον διορισμόν των προέβησαν εις την περιτοίχισιν του οικοπέδου.

Όμως τον Νοέμβριον του 1959 ο Επαμεινώνδας Τσάκωνας έκανε αγωγήν προς το Ειρηνοδικείον Αθηνών και προς την Κοινότητα Γαλατσίου, αιτούμενος να αναγνωρισθή η κυριότης του επί του οικοπέδου, να αποδοθεί εις τον ίδιον η νομή του, καθώς και να διαταχθή η εξ αυτού απομάκρυνσις της ανεγερτικής επιτροπής και παντός τρίτου. Με την εν λόγω αγωγήν του, ο ενάγων ητείτο ακόμη όπως κατά των προαναφερθέντων απειληθή ποινή και προσωπική κράτησις εις περίπτωσιν μη συμμορφώσεώς των, καθώς και καταδίκην των εις δικαστικήν δαπάνην.

Η αίτησις αύτη εκδικασθείσα απερρίφθη, εκδοθείσης της υπ’ αριθμ. 9118 / 60 προδικαστικής αποφάσεως του Δικαστηρίου των εν Αθήναις Πρωτοδικών. Εν συνεχεία εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 10286 / 61 οριστική απόφασις του προειρημένου Δικαστηρίου, απορρίψασα την αγωγήν.

Το έτος 1960 το Υπουργείον Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, διά της υπ’ αριθμ. 126555 / 31 – 10 – 1960 αποφάσεώς του, διορίζει την πρώτην Ερανικήν Επιτροπήν ετησίας θητείας, βάσει των διατάξεων του άρθρου 13 του Α.Ν. 956 / 1949 « Περί Εκκλησιαστικών τινων ζητημάτων » . Μετά δε την έγκρισιν και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, παρέχει άδειαν διενεργείας εράνου διά την ανέγερσιν του Ιερού Ναού. Η εν λόγω άδεια ανανεούται το επόμενον έτος διά του υπ’ αριθμ. 121981 / 15 – 11 – 1961 εγγράφου του Υπουργείου Παιδείας. Η διενέργεια του εράνου αρχίζει αμέσως και ενισχύεται υπό των λιγοστών κατοίκων της περιοχής.

Η Ανεγερτική Επιτροπή ακολούθως ενήργησε και έλαβε τας υπ’ αριθμ. 5902 / 60 και 15187 / 61 αδείας ανεγέρσεως του Ιερού Ναού και ανέθεσεν εις τον μηχανικόν κ. Σπυρίδωνα Κοντακίδην την εκπόνησιν των σχεδίων.

Την 19ην Μαρτίου 1961 εδημοπρατήθη το έργον της τοιχοποιίας του Ναού, κυρωθείσης της δημοπρασίας διά της υπ’ αριθμ. 427 / 240/ 6 – 4 – 1961 αποφάσεως του Υπουργείου Παιδείας. Η συνολική δαπάνη ανήλθε εις τας τεσσαράκοντα έξ χιλιάδας διακοσίους δύο ( 46202 ) δραχμάς. Την επίβλεψιν του έργου είχε ο ως άνω μηχανικός, όστις και παρέσχε έκπτωσιν 19 % , ήτοι τριάκοντα επτά πεντακοσίων ογδοήκοντα έξ ( 37586 ) δραχμών. Μειοδότης ανεδείχθη ο εργολάβος κ. Ευάγγελος Μαννέτας. Η κατασκευή εγένετο το καλοκαίρι του 1961.

Ηκολούθησε η δημοπράτησις της ξυλίνης στέγης την 22αν Οκτωβρίου 1961, διά της υπ’ αριθμ. 436 /5 – 372 / 29 – 1 – 1962 αποφάσεως της Τεχνικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας. Την κατασκευήν ανέλαβε ο εργολάβος κ. Βασίλειος Φιλόπουλος, με το ύψος της δαπάνης να ανέρχεται εις τας πεντήκοντα οκτώ χιλιάδας τετρακοσίους τριάκοντα πέντε ( 58435 ) δραχμάς. Επερατώθη το έργον τούτο και παρελήφθη υπό της Επιτροπής τον Ιούνιον του 1962 ( πρωτ. παραλαβής με ημερομηνίαν 22αν Ιουνίου ), υποβληθέν προς το Υπουργείον και εγκριθέν διά της υπ’ αριθμ. 91777 / 7 – 8 – 1962 αποφάσεώς του. Παραλλήλως, εθεωρήθη υπό της Ειδικής Τεχνικής Υπηρεσίας Εκκλησιαστικής Αρχιτεκτονικής, διά του υπ’ αριθμ. 108102 / 848 / 17 – 10 – 1962 εγγράφου της.

Ακολούθως, ετοποθετήθησαν τα κουφώματα, κατεσκευάσθη το δάπεδον, εδημιουργήθησαν εσωτερικώς πάσαι αι υποδομαί που χρειάζεται διά να λειτουργήση ο Ναός, όπερ και εγένετο εντός του 1962.

Τον Ιούλιον του ιδίου έτους η Επιτροπή Ανεγέρσεως υποβάλλει αίτησιν ιδρύσεως Ενορίας εις την πέριξ του νέου Ιερού Ναού περιοχήν προς τον Δήμαρχον Αθηναίων κ. Άγγελον Τσουκαλάν, συνημμένης καταστάσεως υπογραφών των κατοίκων.

Ο Δήμαρχος αναθέτει την εξέτασιν του θέματος εις τον Πρόεδρον του Δημοτικού Συμβουλίου διά του υπ’ αριθμ. 99853 / 2–7–1962 εγγράφου του.

Η ίδρυσις της Ενορίας ενεκρίθη το επόμενον έτος ( 1963 ), δημοσιευθείσης της ιδρύσεώς της εις το υπ’ αριθ. 587 Β. Δ. της 19ης Σεπτεμβρίου 1963. Η ίδρυσις της Ενορίας εδημοσιεύθη και εις το πρώτον τεύχος, αρ. φύλλου 161 / 27 – 9 – 1963 της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως.

Ο μικρός ούτος Ναός υπήρχε και εκάλυπτε τας θρησκευτικάς ανάγκας των κατοίκων της γύρω περιοχής μέχρι του έτους 1970. Από εκεί και μετά, λόγω της οικοδομικής εξάρσεως και της συνεχούς αυξήσεως των κατοίκων εις την περιοχήν, δεν ήτο δυνατόν να καλυφθούν αι θρησκευτικαί ανάγκαι των χριστιανών. Διά τούτο απεφασίσθη υπό των ιθυνόντων η ανέγερσις ενός μεγαλυτέρου και μεγαλοπρεπεστέρου Ναού του Αγίου Ανδρέου όπως είναι σήμερον, πάντοτε με την αμέριστον συμπαράστασιν και καθοριστικήν συνδρομήν των πιστών της Ενορίας.

Κείμενο του Εφημερίου του Ναού μας πατρός Κωνσταντίνου Σαρρή.

Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα Άνω Πατησίων ©   |   Κατασκευή Ιστοσελίδας : maga-zein.com | Λογότυπον : CopanarisDesign